Terwijl het buiten sneeuwt en ik net onze hond weer eens heb uitgelaten, werd ik me er weer pijnlijk bewust van hoe beperkt de vrijheid van meningsuiting is in Nederland. Het is allemaal prima zolang je je maar conformeert aan de 'gedeelde werkelijkheid' zoals die wordt voorgeschreven door de overheid en de daaraan gelieerde media en onderwijsinstellingen.
De coronatijd heeft wel duidelijk gemaakt dat je niet al te veel moet verwachten van mensen zodra het buiten hun realiteit valt. Ik exploreer graag de randen van de werkelijkheid en dat roept al snel weerstand op bij mensen om je heen. Het is dan beter om nauwelijks echt te spreken over mijn interesses met mensen in mijn wijk, waardoor ik in ieder geval een neutrale rol kan blijven spelen.
Dit verschijnsel van 'Veilige Neutraliteit' pas ik ook toe op mijn werk. Ook daar is het verstandiger om geen afwijkende meningen te verkondigen. Een stigma als 'mafkees of gevaarlijke complotdenker' kan tot een onaangename sfeer op de werkvloer leiden, en mogelijk zelfs tot ontslag.
Gelukkig heb ik wel allerlei on-line contacten over de gehele wereld waar ik wel vrijuit allerlei onderwerpen kan verkennen, maar soms voelt het toch naar om zo 'verplicht neutraal' te moeten zijn met veel mensen om je heen. Het geeft ook het gevoel alsof je ergens een beetje toneel aan het spelen bent. Bovendien leidt het ook tot oppervlakkige contacten. Ook geeft het een gevoel van een soort van 'eenzame strijder' te zijn.
